Wat kan ik doen als mijn kind homoseksueel is?

Hoe is het als je kind je vertelt dat hij homo is? Deze mama getuigt over haar zoon van 19. Wat voelde ze toen hij het vertelde en hoe reageerde ze?

Wanneer heeft je zoon je verteld dat hij op jongens viel?

Mijn zoon is nu 19. Rond zijn veertiende heeft hij zich ge-out als biseksueel. ‘Ik ben eigenlijk voor jongens en meisjes’, zei hij, ‘maar ik ben wel verliefd op een meisje’. Ik hoorde van iemand uit mijn omgeving dat dat de eerste stap kan zijn om te zeggen ‘ik ben homo’.

Hoe was het voor jou toon je zoon je vertelde dat hij misschien op jongens viel?

Hij heeft zich als homo eerst bij zijn vrienden en vriendinnen en op school ge-out, maar niet thuis. Dat kwam pas als hij zestien was. Zijn vader vroeg hem ‘hoe zit het nu eigenlijk, val je op jongens of op meisjes of op allebei?’ Dan heeft hij het verteld.

Toen hij het ‘officieel’ maakte, kwam het niet als een verrassing. Het voelde als het eindpunt van een heel proces. Van toen hij klein was, vijf zes jaar, had ik eigenlijk al een vermoeden. Hij speelde graag met barbies, zijn lievelingskleur was roze, hij verkleedde zich graag, … dat hoeft op zich nog niets te betekenen, maar ik dacht wel dat er een kans was. Maar je let daar niet meer op omdat je het gewoon wordt.

Hoe was dat voor jou?

Ik zei dat ik het al lang wist. Ik ken wel wat homomannen in mijn omgeving, daarom had ik het er eigenlijk niet zo moeilijk mee. Ik was vooral blij dat hij het voor zichzelf had uitgemaakt.

“Ik wil hem aanvaarden zonder hem direct in dat vakje te duwen.”

Ik was wel bezorgd over hoe zijn leven zou zijn. Hoe je het ook draait of keert, het leven is eenvoudiger als hetero. In die zin ben ik wel een beetje bezorgder, hij maakt tenslotte deel uit van een minderheid. Maar tot nu loopt het eigenlijk heel vlot. Ik zeg nooit ‘officieel’ aan mensen dat hij homo is. Ik ga ervan uit dat ze het weten. Als er vragen over komen geef ik wel antwoord, maar ik maak er zelf geen gespreksonderwerp van. Ik wil hem aanvaarden zonder hem direct in dat vakje te duwen.

Voor mij is het dus geen issue, maar stel dat iemand uit mijn omgeving zich negatief zou uitlaten, dan zou ik er zeker tegenin gaan.

Ik heb hem soms wel beschermd. Omdat ik ook niet wou dat hij zou uitgelachen worden op school. Toen hij een roze fiets wou, zei ik dat de kinderen op school dat niet mooi zouden vinden en dat ik niet wou dat hij ermee uitgelachen werd.

Reageerden jullie als ouders op dezelfde manier of waren er verschillen?

Voor mijn partner was het wel anders. Hij heeft er tegenover mij niet veel over gezegd maar ik weet dat hij wel meer interesse heeft gekregen in het thema en nu ook ‘militant’ is voor de holebi-zaak. Bijvoorbeeld als er een geval van homo-bashing in de pers komt, hier in België of in andere landen. Hij zal nu veel eerder iets storten voor een holebi-organisatie of een petitie tekenen. Hij doet echt zijn best om te laten zien dat hij achter die acties staat.

Hoe was dat voor hemzelf? Had je kind het er zelf moeilijk mee?

Toen hij vertelde dat hij biseksueel was, was hij een beetje euforisch. Hij voelde zich dan ook gesteund door zijn vriendenkring, daar heeft hij geluk in gehad.

Hij is als kind gepest geweest, dat maakte het voor hem toen wel moeilijk. Vooral omdat hij geen doorsnee jongen was die van voetbal houdt en zo. Bij de scouts heeft hij ook wel afgezien, vooral omdat het op zeker moment een echte machogroep was. Ze zagen niet wat er speelde en wisten niet hoe ze moesten reageren.

Daarna zocht hij vooral activiteiten waar hij zich goed voelde. En ik mag zeggen: hij is graag gezien in zijn omgeving. Hij is heel erg zoekend maar dat is ook normaal voor zijn leeftijd. Zijn holebi zijn is daar gewoon onderdeel van. Hij zit toch wel goed in zijn vel denk ik. Hij steekt ook absoluut niet weg dat hij homo is.

Wat zou je andere ouders aanraden, heb je tips die andere ouders kunnen helpen?

Het is normaal als ouders het er eerst moeilijk mee hebben. Het is ook niet zo van ‘niets aan de hand’ hé, laat dat moeilijk moment dus maar even gebeuren. Van ouders kan je niet verwachten dat ze het zomaar accepteren en er geen emoties bij hebben. Ik begrijp dat het een schok kan zijn. De bezorgdheid naar hoe de samenleving hem benadert is er meer dan naar andere kinderen, dat is normaal. Het kan helpen om te kijken naar andere holebi’s die goed in hun vel zitten, hoe zij leven.

Van ouders kan je niet verwachten dat ze het zomaar accepteren en er geen emoties bij hebben. Ik begrijp dat het een schok kan zijn.

Je kind moet weten dat je het graag ziet en dat het homo zijn daar niets aan verandert. Het verandert ook niets aan wie ze zijn. Besef dat het van hen ook een stuk moed vraagt om ermee voor de dag te komen. Ze moeten hun ouders daarin kunnen vertrouwen. Denk er vooral aan dat zij je net op dit moment heel erg nodig hebben. Als je zelfs thuis jezelf niet mag zijn, dat is heel pijnlijk. Laat hen open zijn tegenover jou en dwing hen niet om een dubbelleven te leiden.

“De bezorgdheid naar hoe de samenleving hem benadert is er meer dan naar andere kinderen.”

Vraag hen ook niet om alles te komen vertellen, dat doe je ook niet bij andere tieners. Vraag gewoon wat je aan je andere kinderen zou vragen, betoon interesse en ga niet betuttelen. Hij vertelt niet veel over eventuele vriendjes maar we laten hem daar met rust in. Als er iets is, dan komt hij het wel vertellen, daar heb ik vertrouwen in.

Hij is nog niet toe aan een vaste relatie, dus daar heb ik ook nog niet veel over nagedacht. Maar hij zal part of the family zijn, daar ben ik wel gerust in.

En kijk ook naar de leuke kanten: mijn zoon gaat graag winkelen en geeft mij goed kledingadvies, hij is ook heel open in zijn emoties. En soms ook een echte drama-queen (lacht).

Wat kan er volgens jou nog beter om ouders van holebi-jongeren te ondersteunen? Kunnen organisaties meer doen? Kan de samenleving in ’t geheel meer doen?

Ik denk echt dat organisaties veel kunnen doen. Ze kunnen helpen om stereotiepe ideeën over meisjes en jongens te doorbreken. Om aan de samenleving een wijd palet aan mogelijkheden te tonen voor meisjes en voor jongens. Trouwen en mama en papa worden mag, maar er zijn ook andere mogelijkheden. Als samenleving zijn we op de goede weg, maar we zijn er nog niet.

Ik merk ook een soort tweespalt in de samenleving. Naar buiten toe zijn we heel open als maatschappij. Holebi’s kunnen trouwen en kinderen adopteren. Wettelijk is dat allemaal wel geregeld, maar tegelijk blijven mensen grappen maken over holebi’s of hen agressief benaderen. Op zo’n momenten vind ik de reacties van omstaanders, op sociale media bijvoorbeeld, hartverwarmend. Als ik merk dat de samenleving het niet tolereert als holebi’s het slachtoffer zijn van incidenten, vind ik dat wel geruststellend.   

Hoofd categorie: 
info_weight: 
1
Seksuele ontwikkeling categorieën: